Depremin bizden alıp götürdüğü bir dost; EMRE ERİM

Mahalle arkadaşlarım; Ergün, Gökhan…

Mesai arkadaşım; Gül…

Eski futbolculardan Tanju…

Lisede hemen arka çaprazımda oturan; Emre Erim…

Ve daha sayamayacağım birçok dostum, arkadaşım, akrabam…

Hepsini kaybetmek yalnızca 45 saniye sürmüştü.

O geceyi nasıl unutabiliriz ki…

Yaşadığımız 45 saniyelik sarsıntı, dostlarımızı, yakın bildiklerini, hayatlarımızı bizden koparıp aldı. Ailemin hayatta kalması elbette en büyük tesellimdi. Fakat öyle bile olsa o geceyi inanın bugün bile hissedebiliyorum.

Aynı acı ve hüzün ile…

xxx

Bugün sizlere bir dostumdan söz edeceğim; Emre Erim…

Lise yıllarında çok yakındık kendisi ile. Aklımda hep, o çantasını omzuna doğru salladığı görüntüsü ile kaldı. Bu halleri standarttı çünkü. Hayatımda bu kadar alçakgönüllü bir insanı daha tanımadım dersem herhalde yanlış ifade etmiş olmam. Sporcu bir kişiliği vardı, yetenekliydi. Eskrimle uğraşırdı. Zaten o eskrim sevgisi ağabeyinden gelirdi. Başarılı bir sporcu olmasının yanında başarılı bir öğrenciydi aynı zamanda. Kendisini sevmeyen sınıf arkadaşı yoktu.

Herkesle iyi geçinir, yardımsever kişiliğini her hususta gösterirdi.

Öyle ki; her zaman hatıranızda olacak iyi niyetli halleri vardı. Kimseyi kırmak istemez fakat adamına göre muamele etmeyi de önemserdi.

Sempatikti. Ve bir o kadar da karizmatikti…

Sonra deprem oldu…

Ben başta Gökhan olmak üzere mahalle arkadaşlarımın ve bazı yakın bildiğim dostlarımı kaybetmiş olmanın hüznünü yaşıyorum tabi. Sonra yol ortasında bir başka lise arkadaşım Ahmet Solmaz’la karşılaştım. Ben dostları sorarken, sol elinin parmakları arasında bulunan sigaradan derin bir nefes çekti, sonra acı haberi verdi bana…

Üzüntü içinde çıkıyordu kelimeler ağzından…

“Mehmet, Emre’yi kaybettik” dedi…

Basit bir üzüntü değildi hissettiğim. Sonra bir şekilde yakınlarına ulaşabildim. Ağabeyi ile uzun süre görüşme imkanımız oldu. Hiçbir şey olmasa bile Emre’nin yerini onlarla doldurmak istedim belki de…

Ardından yine lise arkadaşlarımızla sık sık organize olup ağabeyi aracılığı ile ailesiyle görüşmeye başladık. Mevlit programlarında bulunduk. İlk yıl dolayısıyla kabri başındaki anmaya katılamasam da aynı günün akşamında Emre’nin dostları ile çok sohbetinde bir araya gelebilmiştim…

O sohbet sırasında üniversiteden arkadaşlarının, hazırlanan yıllıkta Emre için yazdıkları güzel duyguları bizzat dostlarından dinlediğimde Emre’nin vefatının herkes için ne kadar büyük bir kayıp anlamına geldiğini daha iyi anlamıştım.

Söylediğim gibi; eskrimle uğraşıyordu. Adına turnuvalar düzenlendi ve bu federasyonun programına dahil edildi. Bu şekilde artık hep hatırlanacaktı Emre. Zaten unutulmaz bir insandı…

Evet…

Deprem bizden çok güzel insanları alıp götürdü. Emre Erim de bunlardan birisiydi. Allah rahmet etsin. Tam 22 yıl geçmiş olsa da Emre’nin unutulmadığını, unutulmayacağını bilin istedim.

Ve emin olun; acı haberi aldığım gün kadar hüzünlüyüm hala.

Seni iyi ki tanışım, sevgili Emre…

İyi ki vardın.

Allah sana rahmet etsin…

Biliyoruz ki; mekanın zaten cennettir…

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar Mehmet Özmen - Mesaj Gönder


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Bizim Yaka Kocaeli Gazetesi Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Bizim Yaka Kocaeli Gazetesi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Anadolu Ajansı (AA), İhlas Haber Ajansı (İHA), Demirören Haber Ajansı (DHA) tarafından servis edilen tüm haberler Bizim Yaka Kocaeli Gazetesi editörlerinin hiçbir editöryel müdahalesi olmadan, ajans kanallarından geldiği şekliyle yayınlanmaktadır. Sitemize ajanslar üzerinden aktarılan haberlerin hukuki muhatabı Bizim Yaka Kocaeli Gazetesi değil haberi geçen ajanstır.

01

Nedim Aktürk - Allah ,mekanlarını cennet eylesin. Allah tüm afetlerden muhafaza eylesin.

Yanıtla . 0Beğen . 0Beğenme 17 Ağustos 12:59


Anket Koronavirüs aşısı çıktığında yaptırmayı düşünür müsünüz?