Büyüdükçe kirlendi her şey

Sanki çocukluğumu özledim. Hatta annemin kucağında dertsiz tasasız uyumayı. Ne savaş ne tüfek umurumda olurdu. Tertemiz sanırdım hayatı. Mis kokulu annem gibi sanırdım. Huzur, mutluluk hepsi o bebek tenimde mevcuttu zaten. Gözlerinde bulmuştum sevgiyi annemin. Hem de karşılıksız. Keşke hiç büyümeseydim. Oysa büyüdükçe dünya da insanlar da kirleniyormuş. Mevsimler de... Kalpler de öfke, kin, hırs, sevginin, anlayışın önüne çıkıyormuş. Menfaatler her şeyden önce gelir olmuş. İnsanlık yavaşça yerini mekanik duygulara bırakmış. Vicdan denilen şey hani şu içinizi sızlatan,yanlış yaptığınızı size anlatan vicdan.İşte ondan bahsediyorum.Çoğu insan bunun anlamını bile bilmez olmuş.

Bencillik çıkmış öne hep önce "BEN". Biz olmadan ben olamazsınız. Kibir yerleşmiş bedenlere sanki hiç ölmeyecekmiş gibi. Oysa toprak hepimize aynı . Sadece bir kefen 2 tahta. Yani bu kadar hırs ,mal ,mülk, ne için? Sevgiyi kaybedenlerin gözlerinde nefret tüter. Hiç bir manevi his onu durduramaz. Tutulamaz bir Benlik ile önüne geleni ezer devirir geçer sırf istediğini almak için. Masum insanlar onun umurunda değildir. O sadece kendini düşünür. Peşinde nice insan bırakır yıkık dökük virane. Savaşlar, kavgalar bu yüzden olmaz mı? Hep nedeni "Bencillik" değil mi? Hırs değil mi? Nice insana zarar vermez mi bu öfke, hiddet ? İlaç tedavisi ile çaresi bulunan hastalıkların bile sırf rant yüzünden para-pul yüzünden piyasaya sürülmemesi kadar acı bir insanlık dramı olabilir mi? Daha ne kadar kirli insan var dünyada bir bilseniz. Der misiniz o küçücük pamuk elli bal dudaklı adeta melake bebek büyüdüğünde bu insan olmuş. Katil olmuş,sapkın olmuş,dolandırıcı olmuş. Yazık ki ne yazık o güzel badem gözlerin içinde bulduğumuz sevgi vardı ya, hani annemizin gözlerinde. İşte o sevgiyi ne zaman kaybeder de böyle olur insan? Hep o babamın bana aldığı kırmızı çizmeler gelir aklıma. Ne kadar sevmiştim ,sevinmiştim. Dünyalar benim olmuştu. Çocukken yaşadığım o doyumsuz,sonsuz sevinç mutluluğunu büyüdüğümde hiç yaşamadım. Hep bir yerde takılıp kaldı. İnsan olarak kötüleşmeyin, çevreyi kötüleştirmeyin, dünyayı yok etmek için uğraşmayın,başka insanların yaşam hakkını çalmayın. Sadece yaşayın,yaşamak bu kadar zor değil siz de zorlaştırmayın, zaten bir gün öleceksiniz... Size benden bir sır; asla sonsuza kadar yaşayamayacaksınız...

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar Ebru Maral Minareci - Mesaj Gönder


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Bizim Yaka Kocaeli Gazetesi Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Bizim Yaka Kocaeli Gazetesi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.